நான் இல்லாமல் என் வாழ்க்கை

நான் இல்லாமலே

என் வாழ்க்கை

எதேச்சையில்

அருத்திரண்டது

வடிவ விளிம்புகளைக்

கற்பிக்க

நான் இல்லாததால்

நீல வியாபகம் கொண்டது

எதைத் துறந்தோம் என்று

அறிய வேண்டாத

நிம்மதியில் திளைத்தது

உணர்வுகளின்

பொது ரீங்காரம் மட்டும்

தொடர

நிழல் வீழ்த்தாமல்

நடமாடியது

கூரைகளுக்கு மேலே

தன்மைகளின் எதிர்ப்பை

அலட்சியம் செய்து

அசைவு தெரியாமல்

பறந்து திரிந்தது

பூமியைத்   துளைத்து

மறுபுறம் வெளிவந்தது

பிம்பங்களின் துரத்தலுக்கு

அகப்படாமல்

நுட்பம் எதுவுமற்ற

சூன்யத்தை அளைந்தது

மரணப் பாறையிலிருந்து

குதித்து விளையாடியது

காலத்தின் சர்வாதிகாரம்

புகைந்து அடங்குவதை

வேடிக்கை பார்த்தது

தத்துவச் சுமை கரைந்து

தொலைதூரத்து வாசனையாய்

மிஞ்சிற்று

எனது குறியீடுகளின்

குறுக்கீடு

இல்லாது போகவே

தன்னைத் தனக்குக்

காட்டிக் கொண்டிருப்பதையும்

கைவிட்டது

சுற்றி

செறிவூட்டியபடி
உன்னை நான் சுற்றிவருகிறேன்

இன்றுபோல் இல்லாமல்
இன்னொரு நாள்போல் இல்லாமல்

எங்கோ போய்க்கொண்டிருக்கும்
வெட்டவெளி
நின்று வேடிக்கை பார்க்க
உன்னை நான்
சுற்றி வருகிறேன்

உன்னைச் சுற்றி
வட்டங்கள் உருவானபின்
விலகிக் கொள்கிறேன்

இனி
வட்டங்கள்
செறிவூட்டியபடி
உன்னை சுற்றிவரும்

உன்னைச் சுற்றி
உன் செறிவு உருவானபின்
வட்டங்கள் விலகிக் கொள்ளும்

பின்
உன் செறிவு
செறிவூட்டியபடி
உன்னைச் சுற்றிவரும்

இடைவெளிகள்

யாரும் கவனியாதிருந்தபோது
இடைவெளிகள்
விழித்துக்கொண்டு
விரிவடைந்தன

நட்சத்திரத்திற்கும் நட்சத்திரத்திற்கும்
அர்த்தத்திற்கும் அர்த்தத்திற்கும்
உனக்கும் உனக்கும்
விநாடிக்கும் விநாடிக்கும்
இடைவெளிக்கும் இடைவெளிக்கும்
என்று

இடைவெளிகள் விரிவடைந்தன

வெறியூறி வியாபித்தன

வியாபகத்தின் உச்சத்தில்
மற்றெல்லாம் சுருங்கிப் போயின

ஆங்காங்கிருந்து
இடைவெளிகள் ஒருங்கு திரண்டு
அண்டவட்டமாயின

வட்டத்தின் விளிம்பைச் சுற்றிலும்
சிற்றெறும்புகளாய்
வாழ்க்கைத் துகள்

வட்டத்தின் சுழற்சியில்
நடுவே தோன்றி வளர்ந்தது
பேரொளி

அதற்குப் பேச்சு வரவில்லை
சைகைகளும் இல்லை
எனினும் அதனிடம்
அடக்கமாய் வீற்றிருந்தது
நோக்கமற்று ஒரு
மகத்துவம்

தெருவில் நாம்

வருவோம் போவோமாய்த்
தெருவை நிறைப்போம்

தெரு கனத்து திகைக்க

வாசல் திண்ணைகளில்
படிகளில்
வான்வெளி முழுவதும்
நெரிந்து பெருகுவோம்

பிம்பங்களும் குரல்களும்
பார்வைகளும் எண்ணங்களும்
பாவனைகளும் சாயைகளுமாய்
அடையாளம் குலையாது
அடர்ந்து செறிவோம்

ஜன்னல் கதவை
ஒருக்களித்துத் திறப்போர்
முகங்களில் அறைவோம்

தெருவிலிறங்கி நடக்கத் துணிவோரை
மொய்த்துக் கொண்டு
பரவச மூட்டுவோம்

காலம் ஒற்றியெடுத்துப்
பரிமாணங்களுள் அடைத்த
நகல்கள் அழிந்த பின்னும்
அழியா அசல்களாய்த்
தெருவை நிறைப்போம்

தெரு கனத்துத் திகைத்து அமிழ

கேள்விகளை
உதறி விசிறி விடுவோம்
நிரந்தரமாக அவை
தோள்களின் மீது
தொற்றித் தொடர

எங்கும் இல்லாதிருந்து
எங்கும்
வருவோம் போவோமாய்த்
தெருவை நிறைப்போம்

தீர்மானங்களைக்
கடைந்து எடுத்துவிடாத
சுழற்சி
திளைப்பு என்றில்லாத
திரிதலில்
தெருவை நிறைப்போம்

சூத்திரங்கள்

தனித்து விடப்படும் போது
சூத்திரங்கள்
மெல்லவந்து
சூழ்ந்து கொள்ளும்

தமது உருவாக்கத்தின்
சிறிய பயனை
எனக்குத் தரத் துடிக்கும்

என்னைப்
பேசவிடாமல் தடுக்கும்

நான்கு மூலைகளையும் தொட்டு
என் அறைக்குள்
தீவிரமாக நடக்கும்

ஒன்றோடொன்று
பேசிக் கொள்ளாது
ஆனால்
முன்பே பேசிக்கொண்டது
தெரியும்

காதலித்தும் சண்டையிட்டும்
வடிவழிந்து வடிவுற்று
வளையவரும்

துல்யம் என்று சொல்லித்
தமது கோடுகளைத்
திரும்பக் கொண்டுவந்து
சேர்க்கும்

இருப்பின்
மெல்லிய சூட்டை
உறிஞ்சுவதும் ஊதுவதுமாயிருக்கும்

என் மூடிய கைகளுக்குள்
என் இல்லாமை
புதிதெனத் தோன்றாது
புகுந்திருப்பதைக் கண்டால்
சூத்திரங்கள் நழுவி விலகி
வேறு பாவனைகள்
மேற்கொள்ளும்

நாதம்

நெளிநெளியாய்
மனோலயங்களைக்
காற்றில்
கோதிக்கொண்டு

வருவோர் போவோரின்
சமிக்ஞைகளைச்
சுற்றிலும் நடத்திக் கொண்டு

உலாவ அழைத்துப் போகும்
ஸ்வரங்களிடம்
வார்த்தைகள் கேட்டுக்கொண்டு

-- என்ன செய்கிறாய்?

தெருவில் இறங்கியதும்
திடுக்கென்று ஒட்டி
நடுக்கும் பனிக்காற்று

ஓடையில் கால்வைத்ததும்
புல்லரிக்கக்
காலைக் கடித்துப் போகும்
மீன் குஞ்சுகள்

தொலைவை உணராதிருக்கக்
காதில் விழும்
நட்சத்ரங்களின் சிரிப்பு

எங்கெங்கிருந்தோ வந்து
மையத்தில் எனக்
குவியும் உன்
காலடித் தடங்கள்

-- என்ன நடக்கிறது?

எப்போதும் நீ கேட்பது
நாதமல்ல
நாதத்தில் படியும் உன்
நிழல்

நாதமென நீ காண்பது
நாதத்தில் உன் அசைவுதரும்
அதிர்வு
நீ காணாதது
அதன் உயிர்

புலன்களில்
பொட்டலம் கட்டப் பார்க்கிறாய்

பிரமைகளின் உட்செறிவில்
தனித்திருந்து
பிரியம் வளர்க்கிறாய்

நாத அலையெனக்
கற்பிதம் கொண்டு
கரையோரங்களில்
தேடுகிறாய்

நாதம்
அலைபாய்வதெப்படி
இருப்பது அது

அலைவதன்று

சொல்லாதிருத்தலும் எளிது

சொல்வதற்கென்று ஒன்று
சொல்லும்போது கமழும்
சிலநாள் கழித்து,
தெருவில் போவோரைப்
பரட்டையாய் வழிமறிக்கும்

சொல்லும்போது தனித்திருக்கும்
சிலநாள் கழித்து,
அழுக்குக் கந்தல் மூட்டைகளுடன்
உட்கார்ந்திருக்கும்

சொல்லாதிருந்ததற்கும்
சொன்னதற்கும்
இடைவெளியில்
புல்வளர்த்து
பூமியை மூடும்

தொடர்ச்சியாய்ப்
பேசவராது

ஆயினும்
பனியிரவில்

ஏதோ உந்துதலில்
ஊர்நெடுகப் புலம்பி உறங்கும்

எப்பொழுதும்
எதன் ஓரத்திலும் நின்று
ஒட்டுக் கேட்கும்

கூர்ந்துவிழும்
பார்வைகளை நழுவி
திடுக்கிட
இல்லாதாகும்

பேசப்படுவதில் சிக்காமல்
பின்னல்களைப்
போட்டுவிட்டுப் போகும்

சொல்வதற்கென்று ஒன்று
சொல்லுதல் யார்க்கும் எளிது
சொல்லதிருத்தலும் எளிது

கோடு

கோடு வரைவதெனின்
சரி
வரைந்து கொள்

இப்புறம் அப்புறம்
எதையேனும் ஒன்றை
எடுத்துக்கொள்

எடுத்துக் கொள்ளாதது
எதிர்ப்புறம் என்பாய்

இப்போதைக்கு
அப்படியே வைத்துக்கொள்

முதலிலேயே
மறுபுறத்தை எடுத்துக்கொண்டிருந்தால்?

மாறி மாறி
எதிர்ப்புறக் குழப்பம்

இருபுறமும் உனது?
இருபுறமும் எதிர்ப்புறம்?

எதுவும்
எவ்வாறும்
இல்லை என்று
சலிப்பாய்

களைத்து உறங்கும் உலகம்
ஆரம்பத்திலேயே
முடிவைத் தடவியெடுக்க
நின்றாய்

இது என்றோ அது என்றோ
இரண்டும் இல்லையென்றோ
வருகிறது
உன்முடிவு

அதனால்
கோடுவரைவதெனின்
வரைந்து கொள்

அவர்

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக
விலகி
விலகலில் நீடித்தாயெனில்
நீ வாழ்கிறாய்
என்றார்

முடிந்து போனதாய்ப்
போக்குக் காட்டும்
கணங்களில்
ஒட்டிக்கொண்டு சிதறினாய்
உன் சாவைச் சரிபார்த்துக்கொள்
என்றார்

பின்னும்
நீ இருப்பதாக உணரத் தாமதமாகி
இருந்ததாக  உணர்வது வழக்கமெனில்
வாழ்க்கை
எட்டி நின்று உன்னை
முறைப்பதை,
சாவின் சஞ்சலத்தை
ஒருபோதும் நீ காணப் போவதில்லை
என்றார்

சொற்களின் கும்மாளத்திலும்
எண்ணங்களின் ஆடம்பரத்திலும்
உன் நிகழ் அனுபவம்
உயிர்ப்படங்கியது
அறியாய்

அறியாய் மேலும்
நிகழ்வில் நின்றே
நிகழ்வினின்றும் விலகும்
நெறி எது என்பதை

கூடவே நிகழ்ந்துவா
கொஞ்ச நேரத்தில் நீ
நிகழ்வுடன் அருகே
இணைகோட்டில் ஓடுவாய்

ஆச்சரியமாகவே உன் இருத்தல்
உனைவிட்டு விலகி உன்னுடன்
ஓடிவரக் காண்பாய்

என்றார்

இன்னும் சொன்னார்.

விடைகள்

விடைகள்
மிகவும் மெலிந்தவை

ஏதோ சுமந்து வருவன போல
முக்கி முனகி வியர்வை துளித்து
நம் முகத்தில்
திருப்தி தேடுபவை

தரையில் கால்பாவாது
நடக்கவும்
நீரில் நனையாமல்
நீந்தவும்
அறிந்தவை

முந்தாநாள்
ஒரு விடையை
எதிர்ப்பட்டேன்

என்னைப் பார்த்தவுடன்
அது
உடையணிந்து
உருவுகொண்டது

தன்னை ஒருமுறை
சரிபார்த்துக் கொண்டதும்
எங்களைச் சுற்றி
ஒரு அசட்டுமணம் பரப்பிவிட்டு
என்னை நேர்கொண்டது

நான்
ஒன்றும் சொல்லவில்லை

நெளிந்தது

கலைந்து மங்கும்தன்
உருவை
ஒருமித்துக் கொள்ளக்
கவலையோடு முயன்றது

சுற்றிலும் பார்த்துவிட்டு
ஒருமுறை
என்னைத் தொடமுயன்றது

நான்
எதுவுமறியாத
பாவனை காட்டியதில்
ஆறுதலுற்றுக்
கொஞ்சம் நிமிர்ந்தது

எதிர்பாராது வீசிய காற்றில்
இருவரும்
வேறுவேறு திசைகளில்
வீசப்பட்டோம்

திரும்பப்போய்த்
தேடிப்பார்த்த போது
சாமந்திப்பூ இதழ்கள் போல்
பிய்ந்து கிடந்தன
சில சாகசங்கள் மட்டும்

முன்னால்

முன்னால் போவது
எப்போதும் ஒரு வசதி

திரும்பிப் பார்க்க நேரும்

யாரும் வரவில்லை என்றால்
'முன்னால்' என்பதன்
புது அர்த்தம் புரியும்

புல்பூண்டற்ற வெட்டவெளியும்
வெயில் கொளுத்தும் வெட்டவானமும்
உன்னை என்ன செய்வதென்று
தவிக்கும்

           0

எரிந்து கருகும் நேரத்தை
எச்சிலால் ஈரப்படுத்திக்
கூட்டிப் போகலாம்

உச்சியிலிருந்து
நகர மறுக்கும்
சூரியனை
யாருக்கும் தெரியாமல்
தொட்டுப் பார்க்கலாம்

           0

முன்னால் போவதென்பது
முடிவை முந்திப் போவது

உனக்கு முன்னாலும் போவது
உன் அசைவுக்கு முன்னாலும் தான்

அதனால்
'முன்னாலு'க்கு முன்னால்
போவது

போகப் போகப் பார்ப்பாய்
முன்னால்கள் சற்றுத் தயங்கும்போது
அடுக்கடுக்காக
அவற்றுக்கும் முன்னால்கள் இருப்பதை

குறிப்பிட்ட திசையிலன்றி
சுற்றிலும்
எல்லாத் திசைகளிலும்
முன்னால்கள்
கானல்போல் அசைந்து
அழைக்கும்

ஒவ்வொரு கணத்தின் பிளவிலும்
வெவ்வேறு பிரதேசங்கள்
வெளிப்படும்

என்ன நினைப்பாய்
முன்னால் என்பதை

என்ன நினைக்காதிருப்பாய்

எதுவாயினும்
முன்னால் போவது
எப்போதும் ஒரு வசதி

அந்தி

மனசின் உச்சியில் குவிந்து
முரடுபட்டது அந்தி

எதுமுன் எதுபின் என்று
தயக்கத்தில் தேங்கியது
இயக்கம்

அடிமண்ணின் வெப்பத்தில்
புழுங்கியது மூச்சு

இனம்புரியாது
இருண்ட அழுத்தம்

உணர்வின் அணுக்கள் சிதறி
உறைந்தன
வாசற் படிகளில்

ஓசைகள் இறுகிப்
பாறைகளாயின

அவை செத்தன எனக்கொண்டு
சுருதி கிளம்பிக்
கமழ்ந்தது

பழகிய பரவசங்கள்
சக்தியற்றுக் கிடந்தன

மந்திரங்கள்
வெளியேறிச்
செய்வதறியாது திகைத்துக்
கூட்டமாய் அமர்ந்தன
மரத்தடியில்

என் வார்த்தைகள்

என் வார்த்தைகளை நான்
இழந்து விட்டதாகச்
சொன்னார் அவர்

என் ஆசை அது -- ஆனால்
உண்மையில்லை

உணர்ச்சிகளின் இரைச்சல் இடுக்கிலும்
நடுக்கத்தின்
இரண்டு அசைவுகளின் நடுவேயும்
மரணம்
விளையாட்டாக என்னை
அழைத்துப்போன சந்தர்ப்பங்களிலும்
ஒதுங்கி நின்றிருந்தது
பிறகு தொடர்ந்தன

எல்லைகள் உடைந்து
மனசில்
தன்பொறுப்பற்ற வெளி
விரிவு காண்கையில்
மூச்சடக்கிக் காத்திருந்தன


என் சப்தக் கூறுகள் பிளந்து
மௌனம்
நீலம் காட்டியபோது
அபத்தமான சைகைகளுடன்
வெட்கமற்ற வெறுமையில்
புரண்டு கொண்டிருந்தன
வார்த்தைகள்

முன்பின்னைக் கடக்க முயன்று
மூர்க்கம் மேலிட்டபோது
என் வார்த்தைகளின் பீடிப்பே
என்னை என்னிடத்தில் சேர்த்தது

அர்த்த மாயையில்
சிக்கிக் கொண்ட
என் வார்த்தைகளைத்
தப்பிப்போக முயன்ற முயற்சிகள்
வீணாகின
மனசின் சங்கேதம் புரிந்து
தவிதவித்துத் தொடர்கின்றன
வார்த்தைகள்

இருப்பிடம் எதுவுமின்றிப்
போகும் இடங்களின்
பயண விவரங்களைச்
சேகரித்துக் கொண்டிருப்பன,

சுற்றிச் சுற்றி
விசிறல்களில்
தோற்றம் கொடுத்து
மயக்குவன

என் வார்த்தைகள்

என்றாலும்
இவைகளைத் தப்பமுடியவில்லை
இதோ இந்தக் கணம்வரை

இருத்தல்

இருப்பதொன்றே
முடிவற்றது
போவது என்றால்
தவிர்க்க முடியாதது
முடிவு

'போதலை நிறுத்திவிட்டால்
இருத்தலாகும்'
எனக்கேட்டு,
நிறுத்த,
அது வெறும்
போதலில் இருத்தலேயானது

இருத்தலைத் தேடிப்
போவதென்றால்
இறுதியில் அதைப் பிடிக்கலாமோ?

ஆனால்
எதன் முடிவுமன்று இருத்தல் என்பதால்
போதல் வீண்

இருப்பவர்களை விசாரித்தால்:

இருத்தலில்
எது செய்கிறீர்கள்?

எது செய்வதும்
இருத்தலாகாது
இருத்தலில் போதலாகிவிடும்

இருத்தலினுள்ளே
என்ன இருக்கிறது?

எதுவுமில்லை
இருந்தால்
இருத்தல் இயக்கம் காட்டும்
இயக்கம் இருத்தல் அல்ல
போதல்

பின் இருத்தல் என்னதான்?

இல்லாதிருத்தலே
இருத்தல்

விதம்

விதம்
என்ன என்று தெரியாமல்
விழிப்பதே வழக்கம்

விதம்
மெல்லச் சிரித்து
இரக்கத்தோடு பார்த்து
அசைவு எதுவுமின்றிக்
கடந்து போகும்
(அப்படித் தோன்றும்)

எனக்கோ
விதம்
என்ன என்பது புரியாது

விதம்
கிடத்திய வேளைகளை
எழுப்பப் பார்த்ததில்

சூழலிலிருந்து
பிரிபட்டு
உருக்கொண்டெழும்
விஷயங்களை
ஊடுருவியதில்

விதம் புணர்ந்த
வாழ்க்கையை
நீள்கோடுகளில் ஆராய்ந்ததில்

எதிலும் தோல்வி

ஒவ்வொரு வினாடியும்
உலகைச் சுற்றி போர்த்திய
தன் சவ்வுப் படலத்தை
அச்சுப் பதிவுடன்
உரித்துக் கொண்டு நகர்வதை
இருந்து இருந்து பார்த்தாயிற்று

இருபுறமும்
ஏமாற்றும் எளிமைகளால்
தொடரப்பட்டும்

கபடத்தின் வெளிர் விரிந்த
வானத்தைத்
தடவிக்கொண்டும்
நடந்து நடந்து பார்த்தாயிற்று

எதிலும் தோல்வி

காத்திருக்கிறேன்
விதம்
விதமாகவே
தென்படுவதற்காக

எல்லைக் கோடுகள்

தூரத்தே
எல்லைக் கோடுகள்
திமிராக மினுக்கின

தம் தடத்தில்
துள்ளிக் குதித்து
விறைப்பாக நின்றன

குதூகலம் புரையேறிச் செருமின

வானம் காரையுதிர்க்க
அதிர்ந்தன

சுற்றிலும் காற்றைப் புகைத்து
ஆவி காட்டின

ஏகமாய்க் கமழ்ந்து
உயிர் உறிஞ்சி ஈர்த்தன

குரூரமாய் வெறித்துச்
சவாலிட்டுக் கூவின

பரபரப்பு உள்ளோடி
அவற்றின் மூட்டுகள்
கிறீச்சிட்டன

தம்முள்
தேடல்கள் ஊடுருவிய துளைகளை
அவசரமாய் அடைத்து மழுப்பின

தூரத்தே
எல்லைக் கோடுகள் -- இங்கே
கூச்சம் என் கால்களைக்
குடைந்தது

லயிப்பு

லயிப்பைத் தவறவிட்ட போது --

வெயிலடித்துக் கொண்டிருந்தது

வழமைபோல்
பொறிகளிலும் கதிர்களிலும்
அடையாளம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது
ஒளி

தோற்றங்களிடம்
தோற்றுக் கொண்டிருந்தோம்

தலப்புக்களில் அடங்கிப்
பத்தி பிரிந்திருந்தனர் மக்கள்

சங்கீதம்
நிறங்களைக்
கற்பித்துக் கொண்டிருந்தது

வாய் ஓயாமல் பேசிக்கொண்டிருந்தது
தத்துவம்

வார்த்தைகள் செய்துகொடுத்த
இடவசதிக்குள்
வாழ்க்கை
மீண்டும் நுழைந்து
திருப்திப் பட்டுக் கொண்டது

ஏகமாய்ப் போர்த்திருந்த சுருதி
விலகவும்
மீண்டும்
தன் பொய்வடிவங்களில்
வியாபித்தது வெளி

அதிர்வு

அதிர்வுகளில் தெரியும்

சுகம் பற்றிப்

பேச்சு வந்தது

கொஞ்சம் பொறுத்து

அவன் சொன்னான் - 

இருக்கும் சுகத்தையே

அதிர்வு

விசிறிவிடுகிறது

இவன் சொன்னான் -
விசிறத் தெரிவதே
கல்வியும் கலையுமானது

மறுபடி அவன் -
போயுணர்வதும்
வருவித்துணர்வதுமாயிற்று
வாழ்க்கை

மீண்டும் இவன் -
இருந்ததனை
இருந்துணர்வதென்பது
இல்லாமல் போனது

சாயைகளைத் தின்கிறாய்

கூடக்கூட வந்து நின்று விடுகிறாய்

இளம்பொழுதுகள்
பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது
செருமிக் காட்டுகிறாய்

சிலசமயம்
உயிர்ததும்பிப்
பளபளத்து
சமிக்ஞை எதுவும் செய்யாமல்
பின்தொடர்கிறாய்
திருப்பங்களில் மட்டும்
சற்று முன்னால் போய்நின்று
மறுபடி பின்னால் நடக்கிறய்

தனிமையின் சந்தை இரைச்சலில்
புரண்டெழுந்து
புழுதி கிளப்புகிறாய்

வனாந்தரங்களின் போது
மூச்சடைக்கும் அடர்த்தியில்
என் பாதத்தின்மீது
மெல்லத் தலைவைக்கிறாய்

என் பிளவுகளிலிருந்து
ஆவியெழுந்தால்
இளைத்தபடி பார்த்துப் படுத்திருக்கிறாய்

இருள் நிகழும்போது
இயலாமையின் சோகம் தேக்கி
அண்ணாந்து நிற்கிறாய்

என் அற்ப இயக்கங்களில்
உனக்கொரு
வடிவம் அமைந்தபோதே
நினைத்தேன்
நீ
சாயைகளைத் தின்பாய் என்று

அப்படித்தான் நடக்கிறது

வெறிப்பு

வாசல் வெறிச்சிட்டது

அசையாமல் தொங்கிக்
காய்ந்திருந்தது மாவிலைத் தோரணம்

காலம்
ஊசியிட்டுக் குத்தி மல்லாத்திய
பூச்சிகளாய்
மனிதர்கள் -- புகைப்படங்களில்
பேசமுயன்று
சிரித்து திகைத்து இப்படி

மரப்பெட்டிமேல்
சில நாளைய தூசி

விருட்டென்று
வீசியடித்த காற்றில்
அடுக்கிலிருந்து
சிதறிப் பறந்தோடி
மூலைகளில் கிடந்து
வெறித்தன
எண்ணங்கள்

எப்போதும் விரட்டப்படத்
தயார் நிலையில்
ஒட்டியும் ஒட்டாமலும்
புழுங்க`ல் மணம்

சமாதானமாகிக் கொண்ட
சக்களத்திகள் போல்
இருளும் இருளும்

பின்னே
கிணற்று மேடையில்
சீக்கிரமே வந்துவிட்ட
பௌர்ணமி நிலாவின்
விவரம் தெரியாத
வெறிப்பு


திரும்பும்போது
ஒருகுரோட்டன்ஸ் கொத்தைக்
கிள்ளியெடுத்துக் கொண்டேன்
ஒரு ஞாபகத்துக்காக