என் சொந்தச் சோதனைச் சாலைக்கு

நான் போகிறேன்
காலவெள்ளத்திலிருந்து பிரிந்து
ஒரு மலட்டு பூமியில் தேங்கி வற்றிய
இந்தக் குட்டையை விட்டு
நான் போகிறேன்

பொய்களின் போதையில் புரளும்
வஞ்சகத்தின் வாயிலிருந்து
வெளியேறி
நான் போகிறேன்

அர்த்தம் வறண்ட
சொற்களிடையே
சாவின் மூச்சுப்பட்டதும்
நொறுங்கும் குமிழிகளிடையே
ரத்த வாசனையுள்ள
அழகிய பூக்களிடையே
உப்பு ஊற்றுக்கள் பெருகும்
இருளின் தியான மண்டபங்களிடையே
அலைந்து திரிவதைவிட்டு
நான் போகிறேன்


வாழ்வின் மடியிலிருந்து
சருகுகளாய் உதிர்வதினும்
மரணத்தின் மடியிலிருந்து
விதைகளாய்ச் சிந்தலாமே!

என் உறுதிகளை
இவர்களிடமிருந்து காப்பாற்றுவதற்காக
நான் பிடித்த
என் பிடியின் நெருக்கத்தாலேயே
அவைகள் கசங்கிப்போனபின்,

வரலாற்றுக் கூட்டில்
சோகத்தைச் சேகரிக்கும்
வண்டுகள் வருமுன்
இந்தப் பூவிலிருந்து
ஆவியாகிப் போகிறேன்

கணக்கில்லாமல் கிளைத்துவிட்ட
விரக்தியின் சிம்புகளில்
என் தினவுகளைத் தீர்க்க
இன்னும் எத்தனை நாள்
உராய்ந்து கொண்டிருப்பேன்


ஏதோ ஒரு விடையை
எப்போதோ என்னுள் வாங்கியதால்
எத்தனையோ வினாக்களுக்குத்
தாயானேன்
அந்த விடையின் மூலத்தைத்
தேடிக்கொண்டு போகிறேன்

என் எழுத்துக்களின்
கூரிய நுனிகளில்
தட்டுப்படாமல்,
எனக்கே தெரியாமல்,
என் பாடல்களின் உயிராய் இழையோடும்
அபூர்வமானதோர் ஏக்கத்தைத்
தேடிக்கொண்டு
நான் போகிறேன்

தடங்கள் பிடிபடாமல்
தகிக்கும் கவர்ச்சியோடு
எனக்கு முன்னால் நடந்து போகும்
ஒரு
மயக்கம் ததும்பும் சுருதியைப்
பிடிப்பதற்காக,
கனவைப் பிடிக்கக் கை நீட்டும்
குழந்தையின் திகைப்போடு
போகிறேன்

யுகமுகடுகளுக்கே சென்று
அங்கிருந்து
நிமிஷ நுரைகளோடு
நேரங்கள் சரிவதைப்
பார்த்துக்கொண்டிருப்பேன்

மௌனத்தின் பூமியைப்
பெருமூச்சுகளால் கீறி
துக்க விதைகளை இட்டு
உயிர் நிரம்பிய தாகங்களை ஊற்றிக்
கவிதைகளை வளர்ப்பேன்

பகல் இரவுகள்
தங்கள் வேஷங்களைக் களைந்துவிட்டு
உறங்கிக்கொண்டிருக்கும் இடத்தில்
நிழல்களின் நிழல்களை

-- மனித நெஞ்சினுள்
சந்தைகூடி நெரியும்
அந்த நிழல்களை --
நினைத்துக் கொண்டிருப்பேன்

என் இதயத்திற்குள்
சீற்றத்தோடு எரிகின்ற நெருப்பை
அணைத்துவிட்டுச்
சிந்தனையோடு எரிகின்ற
சுடர்களை ஏற்றிவைப்பேன்

அங்கே -- அந்த இதயத்தில்
ஊமைகளின் தர்க்கமேடையை
ஒரு ஞானமின்னலால்
நொறுக்கிவிட்டு
அந்த இடத்தில்
கனவுகளின் சொர்க்கத்தை அமைப்பேன்

அங்கே
வானத்துப் பூக்களுக்காகக்
கை நீட்டும் குழந்தைகளை
இந்த மண்ணின் முனகலைத்
தாலாட்டாக்கி
உறங்கவைப்பேன்

அதற்காகவே
கடவுளின் சோதனைச் சாலையைவிட்டு
என் சொந்தச் சோதனைச்சாலைக்கு
நான் போகிறேன்

கலைஞன் தோன்றினான்

நீல அரங்கில்
நிசப்த நெரிசல்

கறுப்புத் திரைகள் கட்டிய மேடையில்
கதாநாயகன் வரவெதிர்பார்த்து
நித்திரையை இமைக்
கத்திரி கொண்டு
துண்டித்துக்கொண்டே
மண்டியிருக்கும்,
கண்மட்டும் உள்ள
ரசிகரின் நெரிசல்

"எப்படி இருப்பான்?"
"எப்படி வருவான்"?
"என்னென்ன அதிசய
இன்பங்கள் படைப்பான்?"

விழிகளினாலே விவாதங்கள்
விடைகளினாலே கேள்விகள்

ஒற்றைப் பொன்விளக்கொளியில்
நீல அரங்கில் நிசப்த நெரிசல்
ஒருமுறை கூடப் பார்த்தறியாத
உள்ளங்கள் தோறும் உணர்ச்சித் துடிப்புகள்

இன்னுமவன் வரவில்லை
ஏக்கங்கள் ஏக்கங்கள்

அவர்களைச் சுற்றி
ஓடும் வினாடிகள்
மொய்த்தன பறந்தன
மொய்த்தன பறந்தன

ரசிகரின்
கண்ணொளிக் குளங்கள்
கலங்கக் கலங்க
உறக்கத்தின் உதடுகள்
மௌன மந்திரத்தை
முணுமுணுத்தன

ஒற்றைப் பொன்விளக்கொளியில்
கதாநாயகன்
நீல அரங்கில்
காலடி வைக்குமுன்
கண்மட்டுமுள்ள ரசிகக் கூட்டம்
மந்திரப் போர்வையுள்
மறைந்தே போனது

போனதும்,
ஒற்றைப் பொன்விளக்கு ஒளி இழந்தது
இழந்ததும்,
நீல அரங்கில்
கறுப்புத் திரைகளை விலக்கிக் கொண்டு

ஆயிரம் சோதி
அழகுகளோடு
கதாநாயகன் தோன்றினான்

பாவம்
ரசிகர் உறங்கவும்
கலைஞன் தோன்றினான்

இதயத்தை ஒரு தூரிகையாய்ச் செய்து

உலகின் விஷங்களை வெல்லவோ
உன்முகத்தில் இரண்டு மகுடிகள்?

உனது பார்வை
உன் கண்களுக்குச்
சுவாசமாயிருப்பது போலும்

ஆசையோடு
நெஞ்சு முழுவதையும் விரித்து
உன் பார்வைகளை
அள்ளியபோது
நான் வானமாயிருந்து
நட்சத்ரங்களை அள்ளிக்
கட்டிக் கொண்டதாய்
உணர்ந்தேன்.

பூவின் விரகத்தை
நாசி உணர்வதென
உன்பார்வைகள் என்னிடம்
உணர்ந்த துண்டோ?

என்னுள் நிறைந்து குவியும்
சூனியச் சுருள்களை
விரித்து விரித்து, அவை
என்ன எழுதுகின்றன?

உன் விழியிலிருந்து
அத்தனைக் கதிர்களும்
அத்தனைப் பூவிரலாய்
என் நரம்புகளில்
எந்த ராகங்கள் தேடி
அலைகின்றன?

இவ்வளவு மின்னல்களும்
மேய்ந்துதானோ,
என் வானம்
இவ்வளவு சுத்தமாயிருக்கிறது?

என்னுள்
புதுப்புது விடியல்முளைகளை
எழுப்பும்
பூவாளித் தூவல்களைப்
பார்வைகள் என்றா
சொல்வேன் தோழி?

உன் பார்வையின் ஸ்பரிசத்தால்
என்னுள் அலைகள் உறைந்து
அந்த நிச்சலனத்திலன்றோ
என் ஆன்மாவின் சுருதியை
முதன்முதல் கேட்டேன்

நீ.. பார்க்கவில்லை
சரிபார்க்கிறாய்

மூடிய மொக்கின் ரகசியமாய்
உன்
ஆரம்பகாலக் கனவுகளில்
படிகமிட்டதோர்
காதல்மிக்க சாயையுடன்
என்னை ஒப்பிட்டு --

நீ பார்க்கவில்லை
சரிபார்க்கிறாய்

எப்பொழுதேனும்,
உன்கடைவிழிக்கரையில்
உன் ஆழங்களின் ரகசியம்
கடற்கன்னிபோல்
வரும்; கண்ணயரும்

எப்பொழுதுமே, நான்
பொழுதுகள் தேங்கும் உன்
முற்றத்தில்
பெருமூச்சுக்கள் துடுப்பிடும்
தோணியாய் உலவுவேன்

உன் விழிகளினமுதம்
என்னுள்ளிறங்கி
என்னைப் புதுப்பித்திருக்கும்
இவ்வேளையில்
நான் புரிந்துகொள்கிறேன்;

'இந்த வினாடிகளின் ஏக்கத்துக்காகவே
இத்தனை வருஷங்களைத்
தாண்டி வந்தேன்'

'இந்தப் புதிர்கள்முன் பிரமிக்கவே
இத்தனை அறிவிலும்
புகுந்து வந்தேன்'

'இவற்றின் சாயல்களைச்
சித்திரிக்கவே
இத்தனைக் காலம்
இதயத்தை ஒரு தூரிகையாய்ச்
செய்து கொண்டிருந்தேன்'

இன்னொரு நான்

மௌனத்தின் கருவில் ஒரு
மாயகீதம் வளர்வதென
என் இதயத்தின்
நித்தியக் கருவாக அவன்
வளர்கிறான்

என்னுள் தோன்றி
என்னைப் புதிதாய்த்
தோற்றுவித்தவன் அவன்

சந்தனக் காட்டுச்செறிவில்
தென்றலின் அலைச்சல்போல்
என் கவிதைகளுள்
எப்போதும் அவன் அலைச்சல்

என் கனவுகள் எல்லாம்
அவன் உறக்கங்களில்

என் சுவடுகள்
அவன் பாதத் தூரிகைகளின்கீழ்

என் அந்தரங்கத்தின் வாசல்கள்
அவன் விழிகளில்

என் ஆழங்களில்
அவனையே நிரப்பியிருக்கிறேன்

என் கண்ணீரில்
அவனைப்
பளபளக்க விட்டிருக்கிறேன்

என் உயிர்ப்பூவில்
தேனாய் ஊறுகிறான்

நிறமற்ற என்வானத்தில்
நீலமாய் விரிந்தான்

எனக்குச் சிறகுகளைக்
கற்பித்தவன்
அவன்

கருகிப்போன
என் இறந்த காலத்தை
மறதியெனும் திரையாகி
மறைக்கிறான்

கருவிலிருக்கும்
என் எதிர்காலத்தை,
அவன்,
தன்னையே ஊட்டி
வளர்க்கிறான்

நீலாம்பரி

பகல்வெளியில் எங்கோ
பறந்து போயிருந்த உறக்கம்
இதோ
படபடத்து
விழிக்கூட்டிற்குத் திரும்புகிறது

இமை ஊஞ்சலில் சற்றே
இளைப்பாற ஆடிவிட்டு,
மௌனத்தின் மிருதுவின்மேல்
சிறகு பரப்பி,
என்னுள்ளிருக்கும் தன் குஞ்சுகளுக்கு
என் இதய அடியறைச் சேமிப்பை
எடுத்தூட்டி,
தன் உலகை
எனக்குள் விரிக்கவென
விழிக்கூட்டிற்குத் திரும்புகிறது ..

நானும்,
வடிவமற்ற கிண்ணத்தில்
வந்த மதுவை உறிஞ்சியவனாய்,
சலனங்கள் அற்ற --
என் வேறுபகுதியை நோக்கி
என் சுமைகளின்மேல்
நடந்து போகிறேன்

மரண மயக்கம்
சுழித்துச் சுழித்து
உறக்கமாய் நுரைக்கையில்
அந்த நுரைகளிடையே

ஏதோ புதுப்புதுச் சாயைகள்
வண்ணம் கொள்ளும்
வனப்பைப் பார்க்க
மிதந்து போகிறேன்

உள் உலகின் வானத்தில்
சரிகைத் தூற்றலில் நனைந்துகொண்டே
என்னைத்தானோ,
அன்றி வேறு எதையோ தேடிப்
பறந்து போகிறேன்

அடிநினைவு ரேகைகள்
தடந்தெரியாது ஓடும் இடங்களில் ...
சோகத்தின் வீறல்கள்
உறைந்த மின்னலாய்க் கிடக்கும் இடங்களில் ..
கண்ணீரின் ரகசியங்கள் கருவாகும் இடங்களில்

நான் உலாவப் புறப்படுகிறென்

மூலமுத்திரையற்ற
அனாதைக் கனவுகளின்
ஆவேச அரவணைப்பில் --
உறக்கத்தின் பட்டுவிரல் மீட்டலுக்கு
நானே வீணையாகிடும் மயக்கத்தில் --

இருளின் திகைப்புகள்
அடர்ந்துவிட்ட
இரவின் மந்திர முணுமுணுப்பில் --

என்னைநான் இழந்துவிடப் போகிறேன் ...

இதோ --
உறக்கம் விழிக்கூட்டிற்குத் திரும்புகிறது

உள்பகை

உடல்முழுதும்
என்னுள்ளிருக்கையிலேயே
உன்விரல் மட்டும்
எனக்கெதிராய் நீள்வதெப்படி?

ஓயாத என்`திரிகையில்
வெறும் மாவாயிருந்து
என் உருவையே திருடிப் போர்த்து
எனக்கெதிராய் விரல் நீட்டினாயா?

நீட்டாதே; அது
என் கண்ணுள்போய்க்
கால்வரை துழாவுகிறது

இருட்டை மீறிச்சீறும்
விரலின் வெறிப்பில்
வெளிக்கோடுகள் மூட்டுவிட,
உள்ளிருக்கும் அலறல் எல்லாம்
அகண்டத்தில் தூசாய்ப் பரவும்; நான்
லேசாகிப் பறந்து
மௌனத்தின் விழிகளில்
பூவிழுவேன்; வேண்டாம், நீட்டாதே!

இங்கு இப்படித்தான்,
சட்டம் நேராயிருக்கவே
ஓவியம் தலைகீழாய்,
இடவலமாய்,
முன்பின்னாய்,
நிறம் மாறியும்,
குணம் மாறியும் ...

ஆமாம், இங்கு இப்படித்தான்
கீறல்களின் வழியே
இடிமுழங்கும் கண்ணாடிக்கு --
சமயங்களில் --
அதனுள் பிறந்தழிந்த
பிம்பங்களின் நினைவுகள் ..
நினைவுகளை
ஒட்டுக் கேட்டாயோ நீ?

வேம்பின்கீழ்
போதி நிழல் படிவது
கண்டு அதிசயிக்கிறார்
இவரெல்லாம்

அறிவேன்
கண்கள் எவையும்
என்னைச் சுற்றுவது
என்முகம் திறந்து
உன்முகம் தேடவே

நசுங்கி நெளிந்து நீளுமென்மூச்சில்
உன்குரல் பழுவை
இவர்கள் அறிவார்கள்

உன் நாவைப் பறித்து, என்
காதுள் ஒளித்தேனோ?
உன் விரல் சூட்டுக்கோலை, வெறும்
கண்ணீரால் குளிர்விப்பேனோ?

வேண்டாம், நீட்டாதே
நீட்டிய விரலின்பின்
நியாயங்கள் நிற்கின்றன

கால்பந்து

வெற்றியும் தோல்வியும்
எல்லாம் விளையாட்டு
அடிபடும் பந்துக்கோ
அத்தனையும் வினை

குதிக்கட்டும்
காற்றிருக்கும் வரை;
குதித்துக் குதித்து
வானை உரசத் தாவி
மண்ணிலேயே விழுந்து
குரலிட்டுக்
குதிக்கட்டும்

வெளிக்காற்றினலைகள் --
எதிலும் அடைபடாத ஜீவன்கள் --
இன்னும் பிறக்காதவை
இதை அலைத்து இழுத்து
உயர்த்திச் சரிக்கையில்

உள்ளிருப்பது,
அடைபட்டதற்கு ஏங்கித்
தன் தோல்சிறையை
உருட்டி உருட்டிப் பாரக்கும் ...

ஏதேதோ புழுதிக் கால்கள் ..
அத்தனையும்
ஒருகாலின்
இடம் வேறுபடும் சாயைகள் --

எட்டி எட்டி உதைக்க
இது
தப்பி ஓடும்; இன்றேல்
எதிர்த்துப் பாயும்

முடிவில்
கால் கொடுத்த
கண்ணைக்கொண்டு
கால் காட்டிய திசை நோக்கி
அழுதழுது ஓடும்

காலன்றி வேறறியாமல்
காலின் கடும் உதைகொண்டோ
காலின் மெல்லணைப்புக் கொண்டோ
காலுக்குரிய முகத்தைக்
கற்பனை செய்து கொள்ளும்
நிமிஷத்துக்கு நிமிஷம்

அதுவே ஜெயிக்க
அதுவே தோற்க,
பந்துக்கு என்ன கிடைக்கிறது?

பந்தும் ஆடும்
காலும் ஆடும்
யாரை யார் ஆட்டுவிப்பது?

எதன் முடிவிலும் . . .

நினைக்க நினைக்க
நா ஊறிற்று
பறிக்கப் போகையில்

ஓ, அதற்கே எவ்வளவு முயற்சி!
இரண்டு சிறகுகள்
இங்கே கொண்டுவந்துவிட,
யார்யாரோ கொடுத்த
கண்களைக்கொண்டு வழிதேடி,
இடையிடையே காணாமல்போய்,
என்னைநானே
கண்டுபிடித்துக் கொண்டு
கடைசியில்
மங்கலான ஒருவழியில்
நடந்தோ நீந்தியோ சென்று சேர்ந்து
முண்டுமுண்டாய்ச்
சுளுக்கிக்கொண்டு நிற்கும்
அந்த மரத்தில் என்னை ஏற்றி
அதை பறிக்கச் செய்து

ஏறிய நானும்
கீழ்நின்ற நானும்
நாவில் வைத்தபோது
குடலைக் கசக்கும் கசப்பு

கீழே எறிந்துவிட்டு
மறுபடி நினைத்தால்
நினைக்க நினைக்க
நா ஊறுகிறது.